Legende vanuit De Witte Hinde | verhalen uit Ede


Het verschil tussen legenden, mythen, sagen en sprookjes, vier vormen van epiek, is niet strikt. De genres kunnen overlappen. Gedeelde kenmerken zijn vooral dat de verschillende vormen bovennatuurlijke elementen bevatten, zoals onnatuurlijke gebeurtenissen, wonderbaarlijke locaties, magische voorwerpen, bovennatuurlijke wezens, monsters en helden. Rond Ede zijn veel van deze kenmerken aanwezig. Er gaan dan ook veel verhalen rond ...


Het hotel dat later De Witte Hinde heette, heeft verschillende namen gehad. De legende speelde waarschijnlijk in de tijd dat het hotel de naam 'Van Laar' had. De namen van het hotel waren achtereenvolgens:

  1. Stationskoffiehuis / koffiehuis van Hendrik Mulder – Dit was de voorloper van het hotel. Hendrik Mulder exploiteerde hier bij het station een koffiehuis. Hij stond in Ede bekend als een soort ‘alleskunner’. 

  2. Hotel Van Laar – Omstreeks 1885/1886 kocht Job/Jacob van Laar het koffiehuis en liet het verbouwen tot hotel. Het kreeg zijn familienaam: Hotel Van Laar. Van Laar breidde het bedrijf later uit met onder meer een stalhouderij. 

  3. Hotel Welgelegen – In 1912 nam Johan van den Berg het hotel over en veranderde de naam in Hotel Welgelegen. Het werd een behoorlijk voornaam hotel, met restaurant, bar, biljart- en leeskamers, tennisbaan, kegelbaan en twee tuinen. In de tuin werden 's zomers openluchtbals gehouden. 

Tijdens de Duitse bezetting werd Hotel Welgelegen gevorderd en als Wehrmachtsheim gebruikt. Dat was echter een functie, geen nieuwe officiële hotelnaam. Na de bevrijding verbleven er Canadese militairen. Het zwaar gehavende hotel werd vervolgens gerestaureerd en op 30 mei 1949 opnieuw geopend als Hotel Welgelegen. 

  1. Hotel De Witte Hinde – Op 28 april 1960 werd het hotel onder de nieuwe naam De Witte Hinde geopend. Collectie Gelderland vermeldt daarbij J. den Engelsman als directeur/eigenaar; 

Bron: Gemeentearchief Ede.

Bron: Collectie Gelderland


De spooktrein van De Witte Hinde

Lang geleden, in het pittoreske buurtschap Maanen, nabij station Ede-Wageningen, stond Hotel De Witte Hinde majestueus aan de rand van het Maanderzand. Het was een prachtig gebouw, met zijn statige gevel en hoge ramen die uitkeken op de met klimop bedekte muren. Maar achter de pracht en praal school een duister geheim dat fluisterend werd doorverteld van generatie op generatie.

Het begon allemaal op een koude herfstavond, toen de mist als een deken over de stad (bewoners zeggen nog 'dorp') neerdaalde. Een jonge reiziger genaamd Thomas stapte uit de trein en zocht een plek om te overnachten. Hij hoorde van de lokale bevolking over het mysterieuze Hotel De Witte Hinde en besloot daar zijn intrek te nemen voor de nacht. Bij zijn aankomst werd Thomas hartelijk verwelkomd door de eigenaar van het hotel, een vriendelijke maar wat stille man genaamd Hendrik. Thomas werd naar zijn kamer gebracht, een prachtige kamer met uitzicht op de beboste binnentuin van het hotel. Terwijl hij zich installeerde, voelde Thomas een onverklaarbare koude rilling over zijn rug glijden, maar hij schreef het toe aan de herfstachtige avond.

Die nacht, terwijl Thomas in bed lag te rusten, werd hij plotseling gewekt door een vreemd geluid dat door de gangen van het hotel weerklonk. Het klonk als het geluid van een oude locomotief die tot leven kwam. Nieuwsgierig stond Thomas op en liep naar het raam, waar hij verbaasd toekeek hoe een oude stoomtrein langzaam uit de mist opdoemde, recht voor het hotel. Thomas kon zijn ogen niet geloven. Hoe kon er een trein verschijnen uit het niets? Maar nog verbazingwekkender was het feit dat de trein niet leeg was. Aan boord bevonden zich ook andere hotelgasten, bleke en spookachtige figuren die hem met holle ogen aanstaarden. Plotseling werd Thomas zich bewust van een ijzige aanwezigheid achter hem. Hij draaide zich om en zag de gestalte van een oude man, gehuld in een lange jas en met een hatelijke glimlach op zijn gezicht. "Welkom aan boord," fluisterde de man met een stem die klonk als het gefluister van de wind. "Je hebt het lot van dit hotel aanvaard." Voordat Thomas iets kon zeggen, greep de oude man hem bij de arm en trok hem mee naar de trein. Thomas worstelde en schreeuwde, maar zijn stem leek te worden opgeslokt door de mist die het station omringde. En toen, voordat hij het wist, werd hij de trein in getrokken en verdween in de duisternis.

De volgende ochtend ontwaakte Hendrik, de eigenaar van Hotel De Witte Hinde, met een zwaar gevoel in zijn borst. Hij wist wat er die nacht was gebeurd. Thomas was niet de eerste gast die op mysterieuze wijze verdween. Sinds mensenheugenis had het hotel een duister pact gesloten met een geestachtige entiteit die zich manifesteerde als een oude stoomtrein. De geest, bekend als de Trein van De Witte Hinde, kwam elke nacht tevoorschijn uit de mist en eiste een nieuwe passagier op. Deze ongelukkige zielen werden meegenomen naar een andere dimensie, waar ze voor altijd verloren waren voor de wereld van de levenden. Hendrik wist dat hij machteloos stond tegenover de geest. Het hotel was vervloekt, gedoemd om eeuwig dienst te doen als toegangspoort tot het rijk van de doden. En dus bleef Hotel De Witte Hinde bestaan, een schuilplaats voor reizigers die onbewust het gevaar trotseerden dat in de mist op hen wachtte.

Maar ondanks de waarschuwingen en geruchten die rondgingen, bleven mensen naar het hotel komen. Sommigen uit nieuwsgierigheid, anderen uit pure wanhoop. En elke nacht, wanneer de mist zich weer over de stad verspreidde, doemde de Trein van De Witte Hinde opnieuw op, klaar om zijn volgende slachtoffer op te eisen. En zo gaat het verhaal van Hotel De Witte Hinde door, een plek waar de grens tussen leven en dood vervaagt en waar de geesten van degenen die verdwenen zijn voor altijd blijven ronddolen in de mistige duisternis.


Deze legende is door mij geschreven met wat hulp van ChatGPT op 6 mei 2024.