Op deze plek stond vroeger het Julianaziekenhuis. Met 50 luxe koopappartementen. De gebouwen heten: Irene, Margriet en Emma. Alle foto's: (c) Allard Bijlsma.

Na de verhuizing van het Julianaziekenhuis, dat op deze plek stond, verloor het enorme ziekenhuiscomplex zijn functie. Het werd vervolgens afgebroken in de periode 2000–2002.. Daarna werd het terrein opnieuw ingericht voor woningbouw. Op de voormalige ziekenhuislocatie verschenen drie appartementencomplexen, gezamenlijk bekend als Julianapark. In 2008 was het complex klaar en in 2009 kwamen de eerste bewoners erin.

Het geheel is ontworpen door Leijh Kappelhoff Seckel Van Den Dobbelsteen architecten uit Hengelo.

Gezien vanaf het Zwarte Laantje | 22 augustus 2023 | Allard Bijlsma

Uit het archief

Op 11 september 1959 werd een nieuw Julianaziekenhuis officieel geopend door de Commissaris van de Koningin in Gelderland. De capaciteit bedroeg toen ongeveer 142 bedden. De bouw kostte circa 2,2 miljoen gulden, destijds een zeer groot bedrag. Het ziekenhuis bleef groeien. In de jaren zestig werd zelfs aan de overkant van de Stationsweg een zusterhuis gebruikt. Dat werd later weer afgestoten omdat op het ziekenhuisterrein zelf een grote personeelsflat werd gebouwd. Ook na 1971 was het ziekenhuis nog niet voltooid. Rond 1980 werd verder uitgebreid en kwam de capaciteit op ongeveer 190 bedden. Het besluit viel om niet nóg een grote uitbreiding aan de Stationsweg te realiseren, maar een compleet nieuw ziekenhuis te bouwen. In 1997 ging de eerste paal de grond in aan de Willy Brandtlaan. Op 26 september 2000 werden de laatste patiënten van het Julianaziekenhuis overgebracht naar het nieuwe Ziekenhuis Gelderse Vallei.

De geschiedenis begint hier in 1932. De Rotterdamse verpleegsters Van As en Snieder huurden aan de Stationsweg de witte villa Dalvey, die eerder Heideoord had geheten. Ze begonnen er een rusthuis annex ziekenhuis. Er waren aanvankelijk slechts twee ziekenzalen: een mannenzaal en een vrouwenzaal, elk voor zes patiënten. Een provisiekamer werd laboratorium en de badkamer deed tevens dienst als verloskamer. Snieder vertrok al vrij snel en werd opgevolgd door zuster Verduyn. In 1935 kreeg de instelling koninklijke toestemming om de naam Juliana Ziekenhuis te voeren. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het ziekenhuis getroffen en beschadigd. Pas in september 1947 kon het weer volledig aan de Stationsweg functioneren. Daarna groeide het snel. Kort na de heropening werd een capaciteit van 59 bedden bereikt. De oude villa was uiteindelijk veel te klein. In de jaren vijftig werd daarom besloten tot omvangrijke nieuwbouw.