Het idee van LaRGaS, wat staat voor “Langzaam Rijden Gaat Sneller”, is ontwikkeld om verkeer veiliger en tegelijk vlotter te laten doorstromen door bestuurders onbewust langzamer te laten rijden. Dat werd bereikt door wegen minder “duidelijk” in te richten, bijvoorbeeld zonder middenstreep of met optische versmalling, zodat mensen automatisch voorzichtiger gedrag vertonen. Op sommige plekken, zoals delen van de N206, heeft dat ook daadwerkelijk geleid tot lagere snelheden en een rustiger verkeersbeeld.

In de praktijk bleek echter dat dit principe niet voor alle weggebruikers goed werkte. Waar de ene bestuurder alerter en rustiger ging rijden, raakte de ander juist onzeker of ging twijfelen over de juiste positie op de weg. Dat zorgde soms voor onvoorspelbaar gedrag, wat juist weer risico’s met zich meebracht. Vooral mensen die het systeem niet kenden of minder zeker rijden, hadden moeite met het ontbreken van duidelijke markeringen.

Daarnaast speelde mee dat het concept minder geschikt bleek voor wegen met veel verkeer of veel vrachtwagens. In zulke situaties is duidelijkheid juist belangrijk om de doorstroming en veiligheid te waarborgen. Het idee dat iedereen vanzelf rustiger rijdt, houdt dan minder goed stand, waardoor er eerder vertraging of gevaarlijke situaties ontstaan.

Ook vanuit beleid en beheer is men kritischer geworden. Organisaties zoals Rijkswaterstaat geven de voorkeur aan uniforme en herkenbare wegindelingen, zodat weggebruikers in één oogopslag begrijpen wat er van hen verwacht wordt. Dat maakt het verkeerssysteem als geheel voorspelbaarder en daardoor veiliger.

Daarom is LaRGaS niet zozeer volledig mislukt, maar wel aangepast. De achterliggende gedachte, namelijk dat de inrichting van een weg gedrag beïnvloedt, wordt nog steeds toegepast, maar dan subtieler en vooral op plekken waar lage snelheid logisch is, zoals woonwijken. Het oorspronkelijke idee om ook op drukkere gebiedsontsluitingswegen sterk op dit principe te leunen, is grotendeels losgelaten.