Boerderij de Slijpkruik wordt al in 1359 genoemd. Bovendien was aan het bezit van deze boerderij eeuwenlang een bijzondere functie verbonden: de eigenaar was houtrichter van het Edese Bos. De houtrichter stond aan het hoofd van de oude bosorganisatie of maalschap. Hij riep de bosvergaderingen bijeen, hield toezicht op het gebruik van het bos, beëdigde functionarissen, hield de administratie bij en kon optreden bij overtredingen van de bosregels. Bij De Slijpkruik werden volgens de historische overlevering ook de bijlen en brandmerken van het bosbestuur bewaard. De brandmerken werden gebruikt om hout te merken dat volgens de regels mocht worden gekapt of afgevoerd. De Slijpkruik werd daarom ook wel de houtrichtershoeve genoemd. De boerderij is een rijksmonument, monumentnummer 14467.

Foto's | Allard Bijlsma

Een beslissend moment kwam in 1607. Carel van Arnhem, heer van Kernhem, kocht De Slijpkruik. Hij betaalde volgens een historische beschrijving 600 Joachimsthaler. De aankoop was veel omvangrijker dan alleen het boerderijgebouw. Bij het goed hoorden huis, schuren, schaapskooi, bouwlanden, wei- en hooilanden en rechten op andere gronden. De totale oppervlakte bedroeg ruim 29 hectare. Ook de kleinere hoeve De Eikelhof in het Edese Bos hoorde erbij. Met de aankoop verkreeg Carel van Arnhem ook het aan De Slijpkruik verbonden houtrichterschap van het Edese Bos. Van de middeleeuwse Slijpkruik is bovengronds waarschijnlijk niets meer aanwezig. De huidige boerderij heeft volgens de monumentenbeschrijving vooral een achttiende-eeuws karakter. De Slijpkruik was eeuwenlang een gemengd boerenbedrijf, waarbij vooral de schapenhouderij belangrijk was. De schapen werden door een scheper vanuit de boerderij naar de omliggende heidegronden gebracht, onder andere richting de Doesburgerheide.